Pani Jensen, tak znowu ona. Wiele razy jeszcze pojawi się na liście tych
recenzji, dlatego, że jest niesamowitą pisarką i jej książki naprawdę zasługują
na uwagę.. Dziś jednak zajmę się omówieniem kontynuacji „Królestwa Mostu",
która nosi tytuł „Zdradziecka Królowa".
Długo czekałam na drugą część, a gdy okazało się, że jest dostępna, natychmiast
ją kupiłam.
„W
naszej epoce figura komizmu jest mocno pokiereszowana.”
Jakub
Majmurek
Publicysta,
krytyk filmowy
Mikołaj
Grabowski w Teatrze Bagatela wyreżyserował „Dialogi polskie” (2020) oraz
„Rewizora” (2021). W tym roku na deskach teatru zadebiutował kolejny spektakl
komediowy w jego reżyserii- „Wesele Figara”. Uroczysta premiera miała miejsce
26 marca w Międzynarodowym Dniu Teatru.
Zapewne wielu z nas słysząc tytuł sztuki, sięga myślami do opery Wolfganga Amadeusza Mozarta. Jak się okazuje nieomylnie, jednak w głównej mierze autor wzorował się na tekście Pierre’a Beaumarchais’ego, a fragmenty muzyczne są jedynie uzupełnieniem widowiska.
Czterystustronowa
niemalże wspaniałość- o tym jak Danielle Jensen w książce średniej długości,
zawarła prawie wszystko, co dobre fantasy powinno posiadać.
„Królestwo Mostu” autorstwa Danielle L. Jensen wpadło w me ręce podczas mojego comiesięcznego rytuału- kupowania w Empiku paru książek fantasy, aby potem trafiły, chwaląc się, do mej pokaźnej kolekcji. Wybierając ją na stronie internetowej, nie miałam jeszcze pojęcia, że trafię na coś tak dobrego.
Czy wam też zawsze wydaje się, że niektóre książki wypożyczone przez mamę okażą się kompletną porażką, zwykłym czytadłem, wydanym po to by zarabiać pieniądze na ludziach, którzy w gatunku fantasy są nowi? Nie mam pojęcia dlaczego, ale ja zawsze mam takie wrażenie. Czy kiedykolwiek moje obawy się potwierdziły? Szczerze mówiąc - nigdy. Tak jak w przypadku książki „Księżniczka popiołu" autorstwa Laury Sebastian.
„Brałem do
ręki bez najmniejszych oczekiwań, a odkładałem z poczuciem, że dostałem więcej,
niż należało się spodziewać. [...] - Young Adult Hollywood.
W stu procentach zgadzam się ze słowami powyżej. Gdy moja zaufana
bilbliotekarka postawiła przede mną postapokaliptyczne fantasy, myślałam, że
sobie ze mnie dworuje - zna mnie bowiem dosyć dobrze i wie, że jestem
sceptycznie nastawiona do tego gatunku. Ta jednak wcisnęła mi w ręce trzy
średniej grubości tomy i dodała z uśmiechem, abym dała im szansę.
"Dawno, dawno temu, w pałacu w nadmorskim księstwie mieszkało dwanaście
pięknych sióstr, które nie znały żalu, strachu i łez" - tak brzmiałby
wstęp do pięknej baśni o siostrach Thaumas, gdyby nie klątwa i niesamowita
opowieść Erin A. Craig.
„Dom soli i łez” był swego rodzaju odskocznią od fantastyki bazującej na idei wojny lub odległej misji, do której dążą bohaterzy. Zamiast mieczy, polityki i dalekich podróży dostałam piękny dwór, ciekawe obrzędy i zagadkę, której rozwiązania nie mogłam się doczekać.
Niedawno obejrzałam bardzo ciekawy spektakl pod tytułem „Wizyta starszej pani” w reżyserii Waldemara Krzystka. Scenariusz sztuki został opracowany na podstawie tragikomedii o tym samym tytule autorstwa szwajcarskiego pisarza Friedricha Dürrenmatta. W oryginalnej wersji została ona po raz pierwszy wystawiona 29 stycznia 1956 roku w Zurychu. Dzieło prawie od razu okazało się światowym sukcesem i tym samym przyniosło Dürrenmattowi ogromne zyski. Przedstawienie teatralne zawiera w sobie elementy nawiązujące do motywów winy i kary, jak i również zemsty i ofiary.
